„ZIELONE PŁUCA POLSKI"; to północno -wschodni region na który składają się tereny województw; Podlaskiego, Warmińsko Mazurskiego oraz Wschodniego Pomorza i Północnego Mazowsza. Funkcjonują na tym obszarze 4 parki narodowe, 14 parków krajobrazowych, kilkaset rezerwatów i mnóstwo innych form ochrony przyrody. Ta intensyfikacja działań ochroniarskich świadczy o wyjątkowym skupieniu bogactwa przyrodniczego w tej części Polski.

Na zachowanie naturalnych środowisk w regionie miały wpływ ubogie warunki glebowe i brak surowców mineralnych. W związku z tym w przeszłości była niska presja cywilizacyjna człowieka na przekształcanie tych środowisk do celów gospodarczo – przemysłowych. Przykładowo duży obszar w dolinie rz. Biebrzy, /ok. 200 tys. ha/ mimo prób, nie został w pełni przekształcony do celów gospodarczych ze względu na silne zabagnienie; brak fizycznego wstępu w całorocznie nawodnioną, torfowiastą powierzchnię. Należy więc przyjąć, iż natura sama obroniła się przed przekształceniem jej przez człowieka. Podobnie przetrwały doliny innych tutejszych naturalnych rzek i trudno dostępnych ekosystemów. Natomiast zmiany środowiskowe, które w ostatnich stuleciach człowiek spowodował w innych częściach Polski i Europy, w większości przypadków do dziś powodują fatalne skutki, jak choćby ciągłe powodzie przynoszące ogromne straty. Obecnie, w dobie dynamicznego postępu techniczno – cywilizacyjnego, nie przekształcone środowiska są naturalnymi skarbami w globalnie zanieczyszczonym świecie. Spełniają one wielorakie, pożyteczne funkcje; są wielkim naturalnym laboratorium nauki, stały się między innymi swoistymi „filtrami” w oczyszczaniu atmosfery, wód, wpływają na właściwą wilgotność klimatu lub zapobiegają powodziom zgodnie z zasadą że: „każda rzeka ma swoją dolinę”. Wart przytoczenia jest właściwie truizm, iż ruch turystyczny w środowisku naturalnym, wpływa niezwykle korzystnie na organizm ludzki.

W "Zielonych Płucach Polski" jest co chronić, a zatem i zwiedzać. Liczne są atrakcje historyczne i etnograficzne znajdujące się w okolicach Białegostoku, Białowieży, Knyszyna, Tykocina, Łomży, na Równinie Kurpiowskiej, Mazurach i Warmii, Pojezierzu Suwalsko - Augustowskim.  Cenne zabytki historyczne regionu znajdują się wśród wartościowych obszarów przyrodniczych i współistnieją ze swoistym, specyficznym folklorem tzw. „ściany wschodniej”. Charakterystyczną cechą północno-wschodniego pogranicza jest wielokulturowość wynikająca z przemieszczania się, rozdzielania, łączenia i wzajemnego przenikania się przez wieki kilku narodowości, tj.: rosyjskiej, litewskiej, białoruskiej, niemieckiej, tatarskiej, żydowskiej i oczywiście polskiej. Każda z tych narodowości ma na „ścianie wschodniej” ślady swojej historii w postaci dobrze zachowanych pomników przeszłości, świątyń i kultywowanych zwyczajów. Ta różnorodność narodowościowa okazała się w regionie źródłem wzbogacania miejscowej kultury i jednocześnie płaszczyzną do wzajemnego poznawania, szanowania się w tolerancji i w efekcie do zbliżania się odmienności. Przykładowo można wspomnieć choćby festyny Tatarów i ich oryginalne przysmaki, którymi zachwycają się Turyści, albo „Biebrzańskie Sianokosy” będące zarówno kontynuacją odwiecznych, tradycyjnych zajęć miejscowej ludności jak i współczesną, skuteczną metodą ochrony przyrody. W przytoczonych imprezach spontanicznie uczestniczą przedstawiciele różnych narodowości i wyznań.
W "Zielonych Płucach Polski" Turyści zastaną czyste środowisko, ciszę i przyjazne, bezpieczne otoczenie. Spełnią tu swoje zainteresowania, pasje zarówno miłośnicy jak i profesjonaliści zajmujący się przyrodą, a szczególnie ornitolodzy, botanicy, zoologowie, leśnicy, filmowcy i fotografowie, etnografowie, malarze plenerowi, a także wędkarze, żeglarze i zbierający runo leśne. Bez przesady można stwierdzić, iż dobrze zachowana przyroda pólnocno-wschodniego regionu, prezentuje zwiedzającym wartości, które wyginęły już w innych częściach Polski i Europy.                                                                                    Foto; P. Świątkiewicz, J. Szok.